13-08-12

Woensdag 1 augustus 2012

 

Ik heb me laten overhalen om deze morgen geen ochtend safari te doen omdat we toch alles al gezien hebben (dat klopt maar toch jammer… ik kan van deze natuur nooit genoeg krijgen).  We genieten van het ontbijtbuffet en de chef schuift me zijn email adres toe en contactgegevens om contact te houden eens we terug zijn in België.  Om 9uur laden we ons busje om op zoek te gaan naar ons nieuw huisje.  Charles slaagt met volle overtuiging een pad in tot hij na een uur rijden op een splitsing komt en we moeten halt houden omdat hij uiteindelijk niet goed weet hoe we moeten rijden.  Veiligheidshalve keren we even op ons passen terug omdat we tien minuutjes eerder een wagen waren voorbijgereden die stilstond te midden de brouse.  OEPS, die chauffeur weet het ook niet dus zullen we moeten gokken en hopen dat we goed zitten.  Met het kompas en een tekeningetje uit een reclamefolder (waar de wegen in het natuurpark getekend zijn) trachten we een wijze beslissing te nemen.  Na een vermoeiende rit van nog eens 2 uur zijn we opgelucht als we een pijltje vinden met de naam van het hotel.  We kunnen dan toch nog kaartlezen…..

 

Het is een echte openbaring, alsof we in het paradijs terecht komen.  Het hotel heeft zicht op een brede wildkabbelend deel van de Nijl.  We worden verwelkomd door knorrende en loeiende geluiden van nijlpaarden.  Een Afrikaanse zeearend overvliegt de oevers van de Nijl om neer te strijken op een kale afgestorven boom die een verzicht biedt aan deze arend over de Nijl.

 

DEKADENT DEKANDENT……   na het inchecken in het hotel, worden we met een elektrisch wagentje naar ons huisje gereden.   Echte kolder…..   wij moesten in dat wagentje zitten en ons busje moest achter ons rijden en ons volgen.  Nadat we geïnstalleerd waren in het huisje,  een stevig middagmaal aan de oever van de Nijl en even een verfrissing hebben genoten in het zwembad was het tijd om rond 4 uur op “game drive” te gaan.  We zitten in een dicht bebost gebied en moeten dus alles scherp in het oog houden om mogelijke dieren te kunnen vinden.  Na een uur rijden hebben we 3 giraffen, 5 antilopen en enkele wilde zwijnen gezien en stel ik vast dat de struiken en bomen als maar sneller en sneller voorbij schieten.   Ik kan vanaf mijn plaats de snelheidsmeter zien van ons busje die 50km/h aangeeft.  We zijn met z’n allen beginnen te lachen (tot tranen toe) alleen al maar het idee dat we tegen deze snelheid door die weggetjes rijden op zoek naar een stukje rondlopend natuur.  Onze chauffeur Charles stelt voor om even het park uit te rijden en een waterval te gaan bezoeken net buiten het park.

 

Als we het park uitrijden en bijna aan de watervallen komen worden we aangenaam verrast door het zien van enkele kolossen van olifanten die net buiten het park langs te kant van de weg zich te goed deden aan struiken en de bladeren van de bomen.  Hier konden we niet stoppen omdat het te gevaarlijk was maar dit beeld blijft op het netvlies gebrand.   Indrukwekkend!

 

De watervallen liggen juist aan een brug die blijkbaar strategisch zou zijn voor Oeganda omdat deze zwaar bewaakt wordt.  We worden onmiddellijk door de militairen er op gewezen dat we foto’s van het water mogen nemen maar niet van de brug.  OEPS, te laat ik had al enkele foto’s van de brug genomen maar zal deze niet publiek maken…..  Zo gezegd, zo gedaan? We blijven een 10tal minuten aan de brug en nemen verschillende foto’s van de watervallen (die niet echt indrukwekkend zijn).  We zien dat Charles ondertussen staat te praten met de militairen en de politie.  We stappen in hun richting en raken mee in het (blijkbaar) gezellig gesprek verwikkeld, tot opeens de militair het gesprek met Charles verder zet en de stemming van het gesprek keert.  We verstaan er geen kneet meer van, maar Charles die anders zo uitbundig en breedlachs is gaat in discussie met deze militair.  Ik heb een vermoeden dat de militair munt wil slaan uit Charles omdat hij de chauffeur is van blanke toeristen.

 

Plots begint de militair opnieuw in het Engels en krijg ik zo’n beetje bevestiging dat er hier een haar in de boter zit.  “Ik heb gezien dat de chauffeur bij het uitstappen uit het busje daar straks langs de kant van de weg is gaan wildplassen en dat is verboden.  Ik heb gezien dat jullie foto’s hebben genomen van het water en jullie hebben geen toelating hiervoor.  Ik kan dit niet zo laten!”….  Ik tracht te onderhandelen met de militair en ruik zeer snel dat die een alcoholwalm uitademt als ik dichterbij kom.  Na enige discussie beveelt hij om alle foto’s te wissen die zijn genomen van het water omdat we daarvoor geen toelating hadden.  Hier stopt onze discussie en we doen wat hij vraagt omdat we ons hier niet echt veilig bij voelen, vooral omdat de politieman die erbij stond is afgedropen en we alleen met de gewapende militair stonden die dronken was. 

 

Terug in ons busje bevestigt Charles mij dat die militair geld vroeg aan Charles en die dat natuurlijk heeft geweigerd.      Dit is de EERSTE nare ervaring die we hebben meegemaakt op deze 12 jaar dat we reeds in Oeganda rondtrekken.    De terugweg naar ons huisje was de stemming een beetje bedrukt wat ons betreft en onze 2 chauffeurs waren BOOS BOOS BOOS dat ze zo zijn aangepakt geweest. 

 

Uiteindelijk is het niet de geschikte plaats in Chobe om safari’s met de wagen te doen.  Als ik de Engelse baas tegen het lijf loopt (die ik nog ken van enkele jaren geleden in Mweja) laat ik het hem ook weten.  Hij geeft toe en werkt er aan om safari’s te voet te doen.   We zijn dan natuurlijk ook serieus verwent geweest in Paraa de afgelopen dagen.

 

Ik besluit om dan maar langs de waterkant foto’s te gaan maken van de vogels en de nijlpaarden bij zonsondergang.  Dit levert mooie plaatjes op.  Er komt een nachtwaker naar me toen omdat hij een oogje in het zeil wil houden dat er geen krokodillen te kort tegen de oever zitten en mij willen gebruiken als avondmaal….. 

 

Na het avondeten kruipen we voldaan ons bedje in.

 

Slaap zacht en droom maar van ‘de brug….’

 

De commentaren zijn gesloten.