30-07-12

vrijdag 27 juli 2012

 

Onze wekker staat geprogrammeerd op 6uur om onze laatste bagage te pakken en te ontbijten voordat Charles ons komt ophalen om 7uur30.

 

Charles is stipt zoals altijd maar wij zijn nog de laatste spullen aan het pakken.  Charles vraagt verbaast, “zijn we te vroeg …..” onze antwoord “neen, hoor ….  wij lopen een beetje uit”.

 

We hebben bagage dat we achterlaten in Kampala, bagage die we meenemen op onze uitstap naar het noordwesten en nog enkele zakken die we achterlaten voor onze school.

 

Lawrence en verschillende leden van het hospitaal komen ons uitwuiven.  We plannen nog een vergadering met Lawrence, Bro Herman en Catherine voordat we Oeganda verlaten op 9 augustus in de morgen tussen 10uur en 12uur.  Omdat we tijdens ons afgelopen verblijf weinig tijd hadden om te vergaderen en afspraken te maken is dit de beste oplossing om in Kampala af te spreken voordat we vertrekken.

 

Ik loop nog even naar de school om Bro Herman te groeten en om nog enkele fotootjes te nemen van de leerkrachten die hun master lerarenopleiding gaan volgen.  Ze zijn zeer opgetogen als ze horen dat we 3 sponsors hebben gevonden om hun opleiding te betalen.  Ik hoopte nog een laatste fotootje te schieten van ons Prossy… jammer, de kinderen zijn allen naar de misviering omdat het hun laatste schooldag is voordat ze 4 weken met vakantie mogen vertrekken.  Om 8uur15 zitten we in ons busje en brengt Charles ons naar het noordwesten (via Kampala om de overtollige bagage achter te laten in Le Chateau bij Steph)

 

In Kampala verwennen we ons even met enkele lekkernijen uit de bakkerij van Steph aan “Le Petit Village”  (croissants, chocoladebroodjes en  amandelkoeken)

 

In Luwero gaan we ’s middags op zoek naar een restaurant om onze innerlijke mens te versterken.  Charles en ik stoppen aan enkele restaurantjes   (zo werd het toch genoemd….). In de eerste bedienen ze matoké,rijst,pasta,saus met rundsvlees   maar ik dank voor dit menu….  In het tweede zitten enkele ongure figuren half stoned aan tafel te hangen en aan de andere tafel is een dame aan ’t strijken.  Charles beslist hier reeds snel om rechtsomkeer te maken en zelf niet de moeite te doen om naar de kaart te vragen.   We beslissen om hier niet te blijven rondhangen en verder te rijden zonder eten.  We zullen wel eten krijgen op onze plaats van bestemming. 

 

Tegen 14h30 komen we aan in Ziwa Rhino Sactuary.  Een natuurreservaat waar een project loopt om de neushorens te reproduceren in vrije natuur.  Eerst een middagmaal en dan plannen we om tegen 4uur op zoek te gaan naar Rhino’s in vrije natuur.  Onze gids brengt ons naar een kudde van ongeveer 6à7 neushorens die 24/7 gevolgd worden.  In 1987 werden de neushorens in Oeganda als uitgestorven verklaard en met dit programma willen ze opnieuw een aanzienlijke populatie opbouwen.        Dit was een pracht ervaring om zo’n mastodont van een beest te zien grazen om ongeveer een 10tal meters van u in de vrije natuur.

 

Het zijn “white rhino’s”,   ik dacht witte rhino’s maar wat blijkt, het heeft niets te maken met kleur maar met de vorm van de mond.  De white rhino heeft een wijde mond en de black rhino heeft een smalle mond, maar allebei zijn ze zwart van kleur.  Dit is in de geschiedenis ergens fout gelopen dat we in de vertaling of in de geschiedschrijving naar het Engels iemand hadden die een foute schrijfwijze heeft gehad.  Het had moeten zijn WIDE ipv WHITE. Dan zou het misschien gekund hebben dat we nu zouden spreken van de zwarte neushoren en zwarte wijd gebekte neushoren ….. of zo.

 

Ons avondeten was zeer leuk, in het kamp waar we logeren werd de BBQ aangestoken en kozen we dus ook om BBQ te eten.

 

Een dag vol nieuwe ervaringen

 

Slaap zacht en hop naar aan volgende dag met nieuwe ervaringen.

 

De commentaren zijn gesloten.