26-07-12

woensdag 25 juli 2012

Goeie morgen morgen, goeie dag…… blij dat ik je weer ontmoeten mag       (N&H in Uganda)

6uur in de morgen word ik wakker met enkele geluiden van een zacht ontwakende natuur.  Het is nog donker maar aan de horizon zie je reeds enige zachte lichtstralen.  Vanaf dit ogenblik duurt het wel geteld 30 minuten en het leven in Nkozi draait op volle toeren met de “fade-in” functie ingedrukt.  In het dorp word ik aangesproken door een oude wijze man (weliswaar met een stevige alcohol walm om zich heen…) die vroeg of ik stond te wachten op iemand of misschien een boda-boda wou gebruiken.  Neen, ik sta gewoon te genieten en te zien hoe het dorp tot leven komt.  Hij stelt zich voor als burgemeester van het dorp en hij start al gauw met zijn pleidooi over hoe hij Nkozi wil zien veranderen.  Zijn prioriteit is om een soort van huisvuilophaling te organiseren omdat in het dorp zo veel plastiek afval rondslingert en hij ervan overtuigd is dat er hierdoor ziektes komen in het dorp.  Volgens hem moet de parochiepriester dit regelen omdat hij ook de inkomsten geniet van de handelskiosken rond het centraal grasplein (2voetbalvelden groot).  De burgemeester is ook te trotse eigenaar van twee Acholie koeien (zie fotoboek) die hij nu laat grazen op het centraal grasplein omdat dit plein niet werd onderhouden door de parochie.  Om 7uur rond ik mijn gesprek met de burgemeester af omdat Liesbeth haar ochtendtraining (8km lopen) erop zitten heeft en we om 8uur30 al op school moeten zijn om kleding te gaan bedelen in de gemeenschap.

Na ons ontbijt trekken we naar de school waar Bro Herman en een 10tal kindjes ons staan op te wachten.  We gaan namelijk de huizen bezoeken van deze kindjes.  Gepakt en gezakt trekt de karavaan richting het dorp waar we eerst stoppen aan de woning van Fadhua. In een zeer klein steegje (+/- 60à70cm breed) komen we aan een binnenpleintje waar we de mama van Fadhua aantreffen die zeer blij is met de kleding die we achterlaten.  Elvis, Grace, Incent , Prossy en alle andere kindjes tonen ons trots hun woning waar we dan kleding achterlaten.  Na een lange vermoeiende tocht te voet komen we om 11uur30 terug in onze school aan.  We (de Muzungu’s maar we moeten zeggen Bazungu omdat dit het meervoud is van Muzungu) beslissen om nog even naar ons huisje te gaan om ons stevig bezwete T-shirts te vervangen en ons even te verfrissen voordat we vergast worden op school door de leerkrachten en onze kindjes. 

Aan ons huisje komen twee kloeke Oegandeese verpleegsters op mij af en komen meer uitleg vragen over dat ding waar je mee kan koken in de zon ….. We komen overeen dat ik morgen om 10uur een demo zal doen met dat ding…   (ons “solar cooking” project gaat dus rond als een lopend vuurtje of moet ik zeggen als een zonnestraaltje)

12 uur zijn we opnieuw op school en worden we onmiddellijk door de ceremoniemeester van dienst een klaslokaal binnengebracht.  Blijkbaar is het programma een beetje veranderd want de kindjes beginnen onmiddellijk met hun optredens.  Dit jaar is het niet alleen zingen en dansen maar zijn er ook toneelstukjes en sketches.  Kippenvelmoment en zelf af een toe een traantje wegpinken als ze voor u komen staan en ons één voor één komen dank u “zingen” en dat ze ons gaan missen (WIJ OOK)

Rond 14 uur ruimt de muziek en dans plaats voor een lopend buffet (met de leerkrachten) van matoké, rijst met gebakken ui, pasta, cabbetche, prok in een bouillon en pindasaus met visbrokken in.     We worden bediend waardoor we een berg eten op ons bord krijgen en zeer hard ons best moeten doen om alles binnen te krijgen…….   lukt niet.  Ik kan u verzekeren een berg is een berg!!!!  Ofwel lijkt dit zo omdat het niet onmiddellijk onze smaakpapillen overtuigt.

Traditioneel sluiten we af met enkele speeches. Bro Herman gaat mijn speeches vooraf en dan is het mijn beurt om de leerkrachten toe te spreken.

Back to business omdat we toch zoveel mogelijk ons werk willen afwerken waarvoor we gekomen waren.  Rond 15uur halen we ons materiaal weer boven om de batterijen te monteren aan de zonnepanelen en om in enkele lokalen nog licht te plaatsen zodat die ook al kunnen gebruikt worden om les in te geven.  De lichten zijn wel tijdelijk omdat niet veel tijd rest en de elektricien van de school wel een propere montage later zal doen.

Om 18uur30 keren we voldaan naar ons huisje terug om een boterhammetje tussen de kiezen te steken.  We ronden de dag af met een gezelschapspelletje en ons traditioneel “Belleke”.

Slaap zacht.

De commentaren zijn gesloten.